Home Blog: Gerdie schrijft Gerdie van Gerwen / Columns

OORDOPPEN.

‘De watten hingen uit mijn oren’, vertelde hij.
We zaten dicht bij elkaar rondom het hoofd van de patiënt, gefocust door de microscoop te kijken.
In de diepte,  hadden we zicht in een oor. Ik zag zijn voorzichtige werk.
Onder de microscoop is elke kleine beweging een aardbeving, maar hij wist met vaste hand de instrumenten het millimeterwerk te laten doen.

IMG_4009

Donderdagmiddag.
Ik zit op mijn terras met een glas wijn.
Samen met een dierbaar persoon, die zojuist te horen had gekregen dinsdag te moeten starten met chemo.
Een onomkeerbaar proces waarbij behandelingen nooit meer zullen verdwijnen en alleen maar heftiger worden. We zaten te toosten.
Één glaasje wijn. Op het leven, zoals het er nu nog was en na dinsdag niet meer zal zijn.
Op dat moment kwam het bericht binnen van de vliegramp. We schrokken enorm. En dachten meteen aan een familielid.

Tas

HANDTAS.

Dochter komt thuis en begint in de gang al te roepen: “Kijk eens mam! Mooi hè! Hij was in de uitverkoop!”
Blij toont ze haar nieuwe aankoop: een prachtige tas die echt bij haar past.
Stoer, praktisch en met een vrouwelijke nonchalance. Opvallend is hoe de tas een persoonlijk verlengstuk is van de draagster.

GerdieYoga 231a

GerdieSchrijft

Geschreven door Gerdie van Gerwen

VAKANTIEGEVOEL

Nee! Laat het niet los! Dít mag je nu eens vasthouden!
We lezen boeken over loslaten, ondergaan sessies om los te laten. Maar nu zeg ik: vasthouden dat gevoel.
Je vraagt jezelf misschien af. Wat moet ik nu zo nodig vasthouden? Nou heel simpel: het vakantiegevoel.
Het gevoel van ontspanning, alle tijd te hebben, relaxed te zijn, te genieten en te leven in het moment.
Laat het niet meer los. En o wat blijkt dat elk jaar weer moeilijk te zijn.
Daar waar we van alles aan ballast moeiteloos bij ons houden en aan vastklampen.
Kunnen we dit heerlijke gevoel per direct, pardoes, zonder na te denken zo maar laten gaan.
Als een ballon die uit je handen schiet en verdwijnt in de lucht.

Bosbrand.

“Zie hoe mooi!” riep ik verbaasd. “De zon geeft een prachtige gloed en kleurt het strand roze”.
Dat waren mijn woorden vorige week bij het verlaten van het Portugese idyllische eilandje Ilha de Tavira.
Dé vakantieplek waar wij ons graag lui en loom in het zand leggen.
En we af en toe verkoeling zoeken in de ijskoude  Atlantische Oceaan. Zilt, warm en lichtelijk aangebrand stapten we in het begin van de avond voldaan op de boot, om naar het vaste land te gaan richting onze vakantiestek.
De prachtige 17e eeuwse Quinta Corcunda (boerderij), in de achterlanden van de gemeente Tavira. Beheerd door onze vrienden  Marga en Rob.