Oordoppen

OORDOPPEN.

‘De watten hingen uit mijn oren’, vertelde hij.
We zaten dicht bij elkaar rondom het hoofd van de patiënt, gefocust door de microscoop te kijken.
In de diepte,  hadden we zicht in een oor. Ik zag zijn voorzichtige werk.
Onder de microscoop is elke kleine beweging een aardbeving, maar hij wist met vaste hand de instrumenten het millimeterwerk te laten doen.


‘Ja’, ging hij verder, ‘vette watten, van die lekker dikke. Het was druk en gezellig die avond en er was een goed buffet.’
‘O. Leuk, gaf  ik aan.  ‘ Gezellig? Met die watten in je oren?
Hoe heb je dan kunnen communiceren met de andere aanwezigen?’
‘Nou, dat was niet nodig’, zei hij, ‘ dat deed niemand. Sterker nog: het was niet mogelijk.
De muziek stond ontzettend hard, het was een kwestie van een beetje knikken naar elkaar, je eigen ding doen en zwijgend meedeinen op de beat.
En aangezien dansen niet aan mij is besteed, heb ik me vooral gestort op het lekkere eten en drinken.’
Echt iets voor hem, dacht ik glimlachend.
Stoïcijns rondstruinen op een feest, met watten tot op zijn schouders.Om op die manier  enigszins protesterend  aan te geven,
dat de muziek toch wel een ietiepietie klein beetje véél te hard staat.
Met in zijn hoofd de woorden:  ‘Ik laat me niet doof maken in een disco!’
Deze anekdote is van vele jaren geleden, toen ik nog als operatie-assistente werkte.
En deze kno-arts wist als geen ander, wat de dreunende beats voor blijvende gehoorschade kunnen aanrichten.
Toen al liet hij weten dat de jeugd gek was en niet wist waarmee bezig te zijn. ‘Onherstelbare schade!’ riep hij altijd waarschuwend.
Destijds was er nog niet veel te doen over vroegtijdige gehoorschade bij jongeren en jongvolwassenen.
Maar inmiddels is bekend dat velen van deze groepen al  gehoorschade hebben, soms blijvende,  door té harde muziek uit MP3, iPod,  disco, dancefeest of concert.

En dan start afgelopen weekend met Pasen het jaarlijkse Festivalseizoen.
Vanaf het moment dat de paashaas zijn eieren verstopt, zullen de oren weer wekelijks massaal door elkaar geschud gaan worden.
Arme gehoorbeentjes. Arm oor. Het is zo’n mooi instrument. Het weet feilloos trillingen om te zetten  naar, wat wij ervaren als,  klank en muziek.
Maar tevens  is dit waardevolle zintuig een deur naar sferen en gevoelens. Een song kan je vrolijk of verdrietig maken.
Je energie geven of steevast toegang geven tot herinneringen of belevingen.  Ik zou dat voor geen goud willen missen.

Dus u begrijpt: ik heb mijn oren lief. Ben gek op muziek, ga met regelmaat naar concerten of optredens.
Met steeds in mijn oren: twee afzichtelijke beschermende doppen op maat, mét het juiste filter.
En mocht u denken dat het alleen iets is voor oudjes van boven de 45, het tegendeel is waar. De dop integreert zich meer en meer onder ook  jonge concertgangers.
Ik zag ze al als sieraad voorbijkomen, aangepast op kleding en stijl. Joehoe ik juich het toe!
De ogen gaan open en de oren wat vaker gesloten. Nu nog de volumeknop  omlaag.
Want ik kan me niet voorstellen. Dat  al die concertgangers en jongeren die gek zijn van muziek,
in een vroeg stadium van hun leven het genot en de sensatie die klanken voortbrengen, zouden willen ruilen voor een langdurige stilte of eeuwige piep….

GerdieYoga 231a

GerdieSchrijft

 

Geschreven 2012, Gerdie van Gerwen.