Donderdagmiddag

IMG_4009

Donderdagmiddag.
Ik zit op mijn terras met een glas wijn.
Samen met een dierbaar persoon, die zojuist te horen had gekregen dinsdag te moeten starten met chemo.
Een onomkeerbaar proces waarbij behandelingen nooit meer zullen verdwijnen en alleen maar heftiger worden. We zaten te toosten.
Één glaasje wijn. Op het leven, zoals het er nu nog was en na dinsdag niet meer zal zijn.
Op dat moment kwam het bericht binnen van de vliegramp. We schrokken enorm. En dachten meteen aan een familielid.

Hij was  die dag rond hetzelfde tijdstip vertrokken richting het oosten. Niet wetende met welke vliegtuigmaatschappij. Het sloeg ons om het hart.
Na enkele telefoontjes werden we gerust gesteld. Ik huilde. Ik huilde van geluk, dat hij er niet bij betrokken was.  En van verdriet. Intens verdriet.
Voor iedereen die dat wel was. Ramp en tragedie plots heel dichtbij. Zeker als blijkt dat er zoveel Nederlanders in het vliegtuig zaten en
dat iedereen om zich heen wel iemand kent, direct of indirect, die erbij betrokken is. De verscheurende pijn is voelbaar en legt zich als een donkere deken over ons land.
Het is niet te bevatten. En niet in te vullen wat dat nog lange tijd met ons zal doen.
Zeker met de nabestaanden. Zij zijn het hardst geraakt en stappen in een moeizaam verdrietig proces.
Ik kan alleen maar hopen voor hen dat er een waardige afhandeling komt. Dat zij hun dierbaar overledenen toch bij zich krijgen.
Zoals iedereen leef ik met hen mee en rouw op mijn manier.

Ineens beseffen we dat het leven plots kan stoppen, op een helaas dramatisch tragische manier.
Dat oorlog niet een ver-weg-verhaal is. Maar dat ook wij binnen de grenzen van veiligheid, met een leven in vrede,
helaas meegenomen kunnen worden in zinloos oorlogsgeweld. En vervuld kunnen raken van woede en verdriet.
Onze machteloosheid schreeuwt het uit en toont zich.

Bij dit soort afschuwelijke gebeurtenissen hoop ik dat woede en verdriet ook een andere uitwerking hebben op ons.
Dat het besef van onze kwetsbaarheid een transformatie brengt. Nu ramp en tragedie zo dichtbij zijn en wij de verscheurende pijn voelen.
Maar het besef dat wij met ons allen het geluk hebben er nog te zijn; laat ons dat dieper gelukkig maken. Intenser leven. Hoe cliché het ook klinkt.
Laat ons nog meer gaan houden van de mensen om ons heen. Van familie, vrienden, dierbaren en bekenden.
De mensen die samen met jou het leven maken. Spreek het uit en wordt meer dankbaar met de gewone dingen van het leven. Ze blijken ineens niet meer zo gewoon.

 

Die donderdag in mijn tuin, toostend op het leven, was dat hetgeen ik dacht.
Met pijn in mijn hart voor de tragedie, maar ook met blijdschap om het leven en de mensen, nog, om me heen.
Ik heb het gepost op de sociale media. Een groet naar iedereen. Met tranen in mijn ogen recht vanuit mijn hart: ‘Op het leven’.
Met het besef dat veel mensen dat niet meer kunnen naar hun dierbaren, helaas is voor hen na die dag het leven nooit meer zoals het was.
Mijn medeleven gaat uit naar hen.IMG_4200

 

 GerdieYoga 231a

Geschreven juli 2014, Gerdie van Gerwen